معاصى فى الحال ، و عزم بر ترك آنها در استقبال و تدارك آنچه كه قابل تدارك باشد . بعضى گفته‌اند معنى توبه خلع لباس جفا است و ترك آنچه مرتكب بوده ، و نشر بساط وفا . و به مطلق پشيمانى هم اطلاق مىشود در كلمات . و على اىّ حال لا اشكال فى وجوبه عقلا و شرعا بلا تأمّل اذ لو علمت انحصار السّعادة الحقيقيّة الابديّة فى لقاء اللّه تعالى فى دار القرار علمت انّ المحجوب عنه شقىّ محترق بنار الفراق فى دار البوار و اغلظ الحجب هو حجاب اتّباع الشّهوات و ارتكاب السّيّئات لكونها اعراضا عن اللّه تعالى بمتابعه عدوّه الشّيطان و الهوى بل بعبادتهما فى الواقع بمفاد قوله : من اصغى الى ناطق فقد عبده و علمت ايضا انّ الانصراف من طريق البعد للوصول الى القرب واجب و لا يتمّ الانصراف الّا بالامور الثّلثة المذكورة فى معنى التّوبة و قد قرّر فى محلّه انّ مقدّمة الواجب واجب عقلا و شرعا نظرا بالملازمة و وجوبه ايضا فورىّ . 2 زيرا همچنان كه اگر كسى سمّى خورده باشد ، اگر طالب صحّت بدنش است ، لازم است بر او فورى دست و پائى كند ، و آن سم را به قى و غيره خارج نمايد از بدن خود ، اگر مسامحه كرد او را هلاك خواهد كرد ، دفعة . و سمومات معاصى « * » ايضا چنين است كه اگر مسامحه از توبه شود بسا

--> ( * ) سمومات معاصى : زهرهاى كشندهء گناهان